|
 Trainingskamp HRTC elite/belofteploeg Sneeuw, Koningen en kou door Barry van Langen De nieuwe elite/belofte ploeg begint meer en meer vorm te krijgen. Zowel in aantal renners (renners zijn nog steeds van harte welkom) als in fysiek opzicht. Zoals elke gerenommeerde wielerploeg ging ook HRTC op trainingskamp als voorbereiding op het nieuwe seizoen. Niet naar Spanje, Italië of andere warme oorden. Nee, de Hoornse equipe onder leiding van trainer Sander Koomen sloeg haar basiskamp op in het Limburgse Vijlen. Lees hieronder de reportage Sneeuw Het is vrijdagochtend een uur of tien. Vandaag is de dag. HRTC gaat op trainingskamp. Het rolgordijn wordt omhoog getrokken. Een grote witte sneeuwvlakte bedekt heel Nederland. Maar zoals wielrenners betaamt, schrikt dat Sander en zijn jonge pupillen niet af. Hoewel, een tenor laat zich afschrikken door de sneeuw. Tom Gakes is de grote afwezige. De grote sneeuwvlakte laat hem doen besluiten niet mee te reizen. De eerste groep vertrekt tegen lunchtijd richting het hoogstgelegen dorp van Nederland, Vijlen. De tweede groep – bestaande uit Patrick alias ‘Sam’ en Barry alias ‘Clover’ – reist later op de dag richting heuvelig Limburg wegens andere verplichtingen. Aangekomen bij het knusse pensionnetje Age n Kirk worden de kamers verdeeld. Sander Koomen en Silja krijgen van Joris alias ‘Alex’ en Renee de master bedroom toegewezen. Ruud en Sander van Lith kiezen voor de kamer met een tweepersoonsbed en boven vinden de duo’s Joris en Renee en Patrick en Barry hun kamer. Zaterdag wordt de kou – temperaturen tussen de -8 en -15 worden er gemeten – bedwongen voor twee trainingen. Allerlei kledingstukken worden aangetrokken om de strijd met de kou aan te gaan. Patrick en Barry trekken o.a. hun pyjama broek aan, Joris heeft zijn criminele bivakmuts meegenomen en Ruud heeft toch maar overschoenen gekocht. De eerste sessie is een klim intervaltraining op de Camerig. Een klim van ongeveer drie kilometer lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 6%. En er stond wat op het spel: De koning van de Camerig. Favorieten? Joris Blokker en Sander Koomen. Laatstgenoemde is mijn zijn kleine lengte maar krachtige kuiten de lichtste van het stel. Joris is het talentvolste product van ploegleider Egbert Schmidt. Het werd een gevecht tussen jong tegen oud, groot tegen klein, groentje tegen ervaringsdeskundige en de Cube tegen de Canyon. Koning van de Camerig Vlak na de start vormt zich een kopgroep van vier personen. Vier mensen zijn dan al over boord gegooid, te weten Silja Visser, Renee Welling, Sander van Lith en Barry van Langen. Voorin barst de strijd los. Het is Patrick Hoefakker die onbevangen de eerste demarrage plaatst. Voor Sander het signaal om erop en erover te gaan. Patrick kan alleen maar kijken. Eerst naar de rechterwang van zijn trainer en vervolgens naar het kontje en de kuiten. Het enige wat Hoefakker rest is een parkeerkaartje kopen. Ook Ruud staat in diezelfde rij bij de parkeerautomaat. Een ding is duidelijk; het wordt een man-tegen-man gevecht. Een Contador tegen Andy Schleck gevecht. Joris tegen Sander. De twee kijken elkaar in de ogen aan. De een speelt, gniffelt en dolt, de ander spartelt, hapt naar adem en kan alleen maar hopen. Hopen op een lekke band van zijn tegenstander of andere technische mankementen. Maar die krijgt Blokker niet. Hij laat zijn ketting wat naar rechts glijden, gaat staan en laat ook zijn zevende en laatste concurrent staan. Met de handen voor het gezicht, vol ongeloof, denkend aan wat hij er allemaal wel niet heeft voor moeten doen om tot dit resultaat te komen en met een grote grijns rolt hij over de streep. Joris Blokker, de Koning van de Camerig. Of dit allemaal echt zo gegaan is, geen idee. Ondergetekende was zoals gezegd al vroeg gelost en kon enkel de korreltjes van het asfalt grondig bekijken. Hoe de echte strijd is gegaan moet u aan de twee hoofdrolspelers vragen. Feit is wel dat Joris Blokker als eerste over de meet kwam en zich een jaar lang Koning van de Camerig mag noemen.
Een terechte winnaar. Want dit was niet de enige keer dat de eerstejaars belofte als eerst zijn wiel over het hoogste punt drukte. De drie eerdere keren was dat ook al het geval. In verschillende varianten – op het lichtste verzet, met 80 a 90 omwentelingen en op het lichtste verzet met 1,5 kilometer staand – toonde Joris zich de sterkste. De tweede training is een snelheidstraining. Sander heeft – nadat er eerst een uur door de Limburgse heuvels wordt gepeddeld - een rondje uitgestippeld van ongeveer acht kilometer waarbij er vier kilometer vals plat naar beneden loopt. Silja en Renee hebben hun eigen rondje bedacht en doen niet mee met de snelheidstraining. Ook Ruud laat verstek gaan. De winnaar van de jongeren trui in de Meertour van 2010 is als enige op de fiets naar Vijlen gekomen (110 kilometer) en laat de laatste deel van de training voor wat het is. Een oranjeblauwe trein onder leiding van machinist Sander Koomen en de wagonnetjes Patrick Hoefakker, Sander van Lith, Joris Blokker en Barry van Langen snelt kop over kop naar beneden. ’s Avonds blijkt het pension te beschikken over een zogenaamde “fietsers” cola: een gigantische cola. (Favoriet bij Patrick Hoefakker ), zakt het bed van Renee in omdat daarop met zijn allen film kijken teveel is en worden Ruud en Sander van Lith de volgende ochtend badend in het zweet wakker nadat de kachel de hele nacht overuren draait. Koning van de Cauberg Zondag is Amstel Gold Race-dag. De Eyserbosweg, Gulpenerberg, Keutenberg en natuurlijk de Cauberg staan op het programma. ,,Wat is jouw tijd Sander’’, vraagt Patrick geïnteresseerd aan zijn trainer. ,,1 minuut en 2 seconden’’, antwoord Sander trots. ,,Ha, daar ga ik voor’’, reageert Patrick stellig. Maar net als op de Camerig moet ‘Sam’ ook op de Cauberg een parkeerkaart kopen. De start is veelbelovend. De ketting draait rondjes over het grote blad. Maar niet lang. Eerst wordt het grote blad vervangen voor het kleine blad. Daarna schuift ook achter de ketting meer en meer naar links. Weer is het een strijd tussen Joris en Sander. Weer kijken de twee elkaar aan. Sander kent de Cauberg op zijn duimpje. Joris enkel van de Tacx. ,,Maar daar was het een rotberg’’, aldus Joris. Parkoerskennis is belangrijk. Dat blijkt wel uit de wedstrijd tussen de twee kemphanen. Waar Joris denkt bij de finish te zijn en trots zijn handen in de lucht steekt en vervolgens naar zichzelf wijst, is het Sander die gniffelt, lacht en nog een tandje zwaarder schakelt. Tak tak tak en Joris krijgt een koude windvlaag van links. Sander drukt als eerst zijn wiel bovenop de Cauberg, kust zijn handen en richt die naar het niet aanwezige publiek. Joris is verslagen. De Koning van de Camerig kan zijn rol als favoriet niet waarmaken. Het groentje heeft weer wat geleerd van zijn trainer. Bekijk het routeboek grondig voordat je acties onderneemt. Net als op de Camerig is ook dit wedstrijdverslag niet geheel betrouwbaar te noemen. Over de uitslag is echter geen discussie mogelijk, Sander Koomen bleek de sterkste op de Cauberg. Mag ik dat koekje? Wielrenners moeten tactisch, alert, brutaal en slim zijn om wedstrijd te winnen. Bij de koffiepauze laat Ruud zien over al die aspecten te beschikken. De tafel wordt opgeruimd en HRTC neemt plaats op een terrasje in Valkenburg. De ober pakt een schotel met een niet opgegeten koekje en legt dat op zijn dienblad. Ruud kijkt links naar Patrick. Die zit duf voor zich uit te kijken. Ook de anderen aan tafel lijken het niet opgegeten koekje niet opgevangen te hebben. Nog voordat het schoteltje met het niet opgegeten koekje contact maakt met het houten dienblad, doet Ruud brutaal zijn mond open. ,,Mag ik dat koekje?’’ De ober schrikt duidelijk van de vraag, maar voordat hij antwoord kan geven is het koekje al in de mond van Ruud. Een hard gelach breekt er uit en ook de ober toont zijn tanden bloot en waardeert de actie van Ruud. Alert, slim, brutaal en tactisch; Ruud toont die kwaliteiten zelfs in het dagelijks leven. Koning van de langste adem Na de Cauberg vertrekt de equipe weer naar Vijlen en worden de spullen opgeruimd. Even voor vijf uur klinkt het startschot voor de laatste etappe. Wie mag zijn een jaar lang de Koning van de laatste adem noemen? Deelnemers: Patrick met compagnon Barry; Sander Koomen met vriendinlief Silja en op de achterbank de slaapkamergenoten Renee en Joris; en Sander van Lith en Ruud. De Hyundai Atos tegen de Seat Ibiza en Toyota Landcruiser. Via de Ping houden de concurrenten elkaar op de hoogte. Met nog tien kilometer stijgt niet alleen de harstslag maar ook de snelheidsmeter. In de blauwe Atos – de koploper op dat moment – tikt de rode meter de 140 aan. ,,Harder kan hij niet’’, zegt Patrick lachend. Maar het is genoeg. De blauwe, net gekochte, tweedehandse Atos wint het van de gele Seat en de grote Toyota Landcruiser en arriveert als eerst bij gele M in Hoorn. De derde en laatste titel – de Koning van de langste adem – schrijven Patrick en Barry op hun naam. 7,5 uur heeft de belofteploeg op de fiets gezeten. Dat is met de kou en de aanwezige sneeuw genoeg. Het is een trainingskamp waarin iedereen zich onderscheidde en liet zien over een goede vorm te beschikken. Joris speelde met zijn zeven ‘knechten’, Sander Koomen liet zien over een perfecte parkoerskennis te beschikken, Patrick zorgde voor de goede sfeer en maakte als niet-klimmer lang deel uit van de kop van de wedstrijden, Ruud toonde zijn alertheid, slimheid, brutaalheid en tactische vermogen, Sander van Lith imponeerde door op iedereen die demarreerde te reageren. Hij fietst nog maar een halfjaar maar heeft een motor die geen handrem heeft en maar niet op lijkt te gaan. Barry durfde het aan om tussen al deze goedgetrainde renners te fietsen. Renee en Silja waren de twee dames in het gezelschap. Maar ook voor hen was geen berg teveel, zelfs de Camerig werd gewoon vier keer bedwongen en sloegen geen training over. De sfeer was goed en iedereen heeft zin in het seizoen. Vanaf deze plek willen Sander, Patrick, Joris, Ruud, Renee, Silja en ondergetekende Sander bedanken voor het regelen van het trainingskamp en HRTC voor het mogelijk maken van dit trainingskamp. Wij hebben zin in het komend seizoen. Dat begint 3 maart met de Ronde van Groningen.
|
